Η έκπτωση που δεν ήταν έκπτωση
Η ολλανδική ένωση καταναλωτών παρακολούθησε 1.142 προϊόντα για δύο μήνες. Από αυτά, 323 εμφάνισαν κάποια στιγμή διαγραμμένη τιμή και ποσοστό έκπτωσης. Στο Amazon, 46 από τις 113 προσφορές κρίθηκαν παραπλανητικές. Στο Bol, 62 από τις 210.
Ένα παράδειγμα δείχνει τη μηχανική καθαρά. Μια τηλεόραση στο Bol πουλήθηκε στα 349 ευρώ ως έκπτωση 12% από την «κανονική» τιμή των 399. Στις 60 ημέρες πριν, το προϊόν δεν είχε κοστίσει ποτέ 399 ευρώ. Ήταν 349 σχεδόν όλη την περίοδο, εκτός από μία μέρα που έπεσε στα 329.
Και οι δύο πλατφόρμες διαφωνούν με τα ευρήματα. Δεν έχει κριθεί δικαστικά τίποτα.
Αυτό όμως που έχει σημασία για ένα ελληνικό eshop δεν είναι η υπόθεση. Είναι ο κανόνας. Η διαγραμμένη τιμή πρέπει να βασίζεται στη χαμηλότερη τιμή πώλησης των τελευταίων 30 ημερών. Ίδιος κανόνας, ίδια υποχρέωση, και εδώ.
Και εδώ είναι το πρόβλημα. Οι περισσότερες παραβάσεις αυτού του τύπου δεν είναι αποφάσεις. Είναι λογισμικό. Ένα eshop που τρέχει ενα feed που ενημερώνεται αυτόματα ή ένα plugin που δείχνει ως «κανονική τιμή» το τελευταίο πεδίο που βρίσκει στη βάση, παράγει παραπλανητικές εκπτώσεις χωρίς να το ξέρει κανείς. Κανείς δεν κάθισε να αποφασίσει να παραπλανήσει. Απλώς κανείς δεν έλεγξε τι δείχνει το σύστημα.
Ο έλεγχος είναι απλός και σχεδόν κανείς δεν τον κάνει. Παίρνεις είκοσι προϊόντα σε προσφορά, κοιτάς το ιστορικό τιμής τους στις προηγούμενες 30 ημέρες, και επιβεβαιώνεις ότι η διαγραμμένη τιμή αντιστοιχεί στη χαμηλότερη. Αν το κατάστημά σου δεν κρατά ιστορικό τιμών, αυτό είναι το πρώτο εύρημα.
Η ολλανδική ένωση ανακοίνωσε ήδη ότι θα εντείνει τους ελέγχους ενόψει Black Friday. Οι εκπτωτικές περίοδοι είναι ακριβώς εκεί που το ρίσκο συγκεντρώνεται, γιατί τότε αλλάζουν χιλιάδες τιμές αυτόματα.
Το κόστος μιας τέτοιας παράβασης δεν είναι το πρόστιμο. Είναι ότι χτίζεις ολόκληρη την εμπορική σου πολιτική πάνω σε ένα ποσοστό που ο πελάτης κάποια στιγμή θα καταλάβει ότι δεν υπήρχε.