Το undeliverable δεν είναι απώλεια

Στα περισσότερα eshops που έχω δει, το undeliverable πακέτο έχει μία μοίρα: refund στον πελάτη, χαμένο προϊόν, εγγραφή στο κόστος και τέλος. Κανείς δεν το ξανακοιτά. Το θεωρούν φυσική διαρροή του λειτουργικού, κάτι που απλώς συμβαίνει και το πληρώνεις.

Η Vinted Go αποφάσισε να το δει αλλιώς. Τα πακέτα που δεν παραδίδονται και δεν επιστρέφονται, αντί να καταστραφούν ή να πουληθούν χύμα σε bulk buyers, τα ξαναβάζει προς πώληση σε ξεχωριστό λογαριασμό. Πάνω από 100.000 προϊόντα βρήκαν δεύτερο ιδιοκτήτη μέσα από αυτό, σε δέκα χώρες.
Η ουσία δεν είναι το recycling. Είναι η οικονομική λογική.

Ο ίδιος ο CEO παραδέχεται ότι το να δώσεις δεύτερη ζωή σε αυτά τα προϊόντα κοστίζει περισσότερο και είναι πιο περίπλοκο λειτουργικά από το να τα πετάξεις. Το κλειδί είναι η επόμενη πρόταση: τα έσοδα από τον λογαριασμό καλύπτουν το κόστος συλλογής, επεξεργασίας και μεταπώλησης. Δηλαδή έφτιαξαν ένα σύστημα που αυτοχρηματοδοτείται. Δεν είναι CSR πρωτοβουλία που καίει λεφτά για να φαίνεται καλή. Είναι μια απώλεια που μετατράπηκε σε break-even ροή.

Εδώ είναι που τα περισσότερα eshops χάνουν την ευκαιρία. Έχουν επιστροφές που δεν μπορούν να ξαναπουληθούν ως α’ διαλογής, ελαττωματικά που γυρίζουν, ακύρωτες παραγγελίες που μένουν στο ράφι. Τα βλέπουν όλα ως shrinkage. Το ερώτημα που δεν κάνουν είναι αν αυτό το απόθεμα μπορεί να τραφεί μόνο του: outlet κανάλι, B-stock λίστα, δεύτερη μάρκα, συνεργασία με marketplace μεταχειρισμένων. Όχι για να βγάλουν το μεγάλο κέρδος, αλλά για να σταματήσουν να πληρώνουν για κάτι που ήδη έχουν αγοράσει.

Το reverse logistics σπάνια αντιμετωπίζεται ως προϊόν. Αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα που θάβεται στο P&L. Και όσο μένει θαμμένο εκεί, κανείς δεν το βελτιστοποιεί, γιατί κανείς δεν το κοιτά.

Το κόστος που δεν μετράς ξεχωριστά είναι το κόστος που δεν θα μειώσεις ποτέ.