Ένα βήμα πίσω στο PPWR;

Ένα βήμα πίσω στο PPWR;
Η πιο ενδιαφέρουσα ρύθμιση που συζητά αυτή την περίοδο η ΕΕ για τις μικρές επιχειρήσεις δεν τους γλιτώνει ούτε ένα ευρώ από τέλη. Τους γλιτώνει κάτι που, κατά την εμπειρία μου, μπλοκάρει περισσότερες επεκτάσεις από το ίδιο το κόστος.

Ας ξεκινήσουμε από το τι ισχύει σήμερα. Όποιος φέρνει προϊόντα στην ευρωπαϊκή αγορά πληρώνει τέλη μέσω του extended producer responsibility (EPR), για να καλυφθεί η διαχείρισή τους όταν γίνουν απόβλητα. Επιπλέον, χρειάζεται εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο για τη συμμόρφωση σε κάθε κράτος-μέλος όπου πουλά.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θέλει να απαλλάξει τις μικρές εταιρείες με έδρα στην ΕΕ από αυτή τη δεύτερη υποχρέωση. Η αναστολή θα αφορά packaging, μπαταρίες, textiles, υποδήματα, ηλεκτρονικά και πλαστικά μιας χρήσης. Θα ισχύει έως το 2035 ή μέχρι να υιοθετηθεί ένας ευρύτερος νόμος για την κυκλική οικονομία.

Γιατί έχει σημασία για ένα eshop που σκέφτεται να πουλήσει σε μια γειτονική αγορά; Επειδή ο αντιπρόσωπος ανά χώρα είναι σταθερό κόστος και διαχείριση που μπαίνει πριν πουληθεί το πρώτο τεμάχιο. Είναι το είδος του εμποδίου που κάνει ένα «ας δοκιμάσουμε» να γίνει «ίσως του χρόνου».

Τα τέλη δεν φεύγουν, ούτε η υποχρέωση για waste prevention. Θα πληρώνεις κανονικά σε κάθε χώρα που πουλάς. Αυτό που αλλάζει είναι το κόστος εισόδου. Υπάρχει και ένα δεύτερο σημείο που λίγοι θα προσέξουν. Η Κομισιόν εξετάζει interoperable ψηφιακά συστήματα και κοινές απαιτήσεις reporting μεταξύ κρατών-μελών. Αν αυτό προχωρήσει, κάθε επιπλέον χώρα θα κοστίζει λιγότερο σε διαχείριση από την προηγούμενη.

Αξίζει να προσέξει κανείς και την ασυμμετρία. Η απαλλαγή αφορά εταιρείες με έδρα στην ΕΕ. Μικρό πλεονέκτημα, αλλά σε μια αγορά όπου οι διεθνείς πλατφόρμες χτίζουν τοπικό fulfillment, κάθε μικρό πλεονέκτημα μετράει.

Τα εμπόδια για να πουλήσεις σε άλλη χώρα της ΕΕ μικραίνουν σιγά σιγά. Για πολλά eshops, το τελευταίο εμπόδιο που θα μείνει είναι η απόφαση.